Љубовна сторија од 21 година - од црвен картон по 47 секунди до бесмртност (ВИДЕО)

Како и во секоја голема љубовна приказна, овој однос помина низ огромни подеми, болни падови, па дури и привремени раздвојувања, кои за среќа послужија само како потсетник дека не можат еден без друг. Ова е рекапитулација на најубавата фудбалска романтика на 21-от век, која конечно го доживеа својот емотивен и величенствен крај.

Многумина можеби заборавија, но репрезентативната кариера на Меси започна неславно. Тој на 17 август 2005 година, штотуку станат полнолетен, на дебито против Унгарија помина само 47 секунди на теренот пред да добие директен црвен картон. Една година подоцна, тој веќе беше европски шампион со Барселона (иако го пропушти финалето во Париз поради повредата добиена во осминафиналето против Челси, откако претходно танцуваше на теренот на „Стемфорд Бриџ“).

Потоа дојде првиот Мундијал во Германија. Неговото деби на светските првенства го одбележа со гол против Србија и Црна Гора, но моќната Германија ги запре „гаучосите“ во четвртфиналето. Првиот голем репрезентативен блесок се случи на Олимписките игри во Пекинг во 2008 година, каде заедно со Агуеро, Ди Марија, Маскерано, Лавеци, Забалета и капитенот Рикелме го освои златниот медал. Токму тогаш, кога започна неговиот врв со Пеп Гвардиола во Барселона, се чинеше дека момчето кое штотуку влезе во дваесеттите години ќе освојува сè пред себе и со националниот тим.

Но, наместо доминација, следуваше најтешкиот и најмрачниот период од 2008 до 2016 година. На својот втор Мундијал во Јужна Африка, предводен од легендарниот Диего Армандо Марадона, Меси како најдобар играч на светот не постигна ниту еден гол, а турнирот заврши со болен дебакл од Германија (4-0). Притисокот стануваше неподнослив, а потоа дојде Мундијалот во Бразил во 2014 година. Меси во своите најдобри години со четири гола ја одведе Аргентина до првото финале по 1990 година, но Марио Геце во 113-тата минута ги урна неговите соништа и надежите на цела нација.

Тоа беше само вовед во вистинскиот репрезентативен кошмар. Следуваа две Копа Америка натпреварувања во 2015 и 2016 година, и два шокантни порази од Чиле во финалињата. Во Њу Џерси, Меси беше и трагичар промашувајќи пенал, по што на 29-годишна возраст, скршен од четирите загубени финалиња со А-тимот, објави крај на репрезентативната кариера сметајќи дека повеќе не може да го издржи тој товар.

Цела Аргентина тогаш се крена на нозе, народот едноставно не дозволи нивниот херој да се повлече. Се организираше масовна кампања со слоганот „Не си оди, Лео“ („No te vayas, Lio“), а меѓу илјадниците пораки беше и писмото на едно момче кое подоцна ќе му стане клучен соиграч – Енцо Фернандез. Паузата траеше точно 66 дена. Меси се врати со гол на дебито против Уругвај, но под водство на Хорхе Сампаоли на Мундијалот во Русија во 2018 година, тимот повторно разочара и беше елиминиран од Франција во осминафиналето (4-3). Тогаш се случи клучниот пресврт. Меси веќе имаше 31 година, на клупата седна Лионел Скалони и тимот буквално тргна од нула.

Поновата историја испиша златни страници. Во екот на пандемијата, на 10 јули 2021 година, Аргентина го покори Бразил на култната „Маракана“ со голот на Ди Марија, освојувајќи ја првата Копа Америка по 1993 година. Тој трофеј промени сè. Ослободен од демоните, една година подоцна во Катар, Меси одигра турнир за паметење. Со седум гола и три асистенции, од кои два гола во спектакуларното финале против Франција, тој ја искачи Аргентина на покривот на светот по 36 години чекање, додека планетата одекнуваше во ритамот на хитот „Мучачос“. Летото 2024 година донесе уште една одбрана на континенталниот трофеј со победата над Колумбија (1-0), каде Меси повторно блескаше како најдобар стрелец на турнирот со четири гола.

За самиот крај остана последниот, фиктивен фудбалски танц на неодамнешниот Мундијал, каде Меси се појави помалку неплански по својот 39-ти роденден. И повторно беше најдобар. Со осум гола и четири асистенции ја одведе Аргентина во уште едно финале, каде Шпанија сепак излезе како победник. Соочен со неодамнешната загуба на својот татко и чувствувајќи дека неговото тело го даде својот апсолутен максимум, тој донесе логична и заслужена одлука да се повлече. Така се затвора една од најубавите фудбалски приказни на сите времиња – нераскинливата љубов меѓу Лео и неговата Аргентина, која вечно ќе живее во аналите на светскиот спорт.